Teksty · Gdzie czytać za darmo

Gdzie czytać Hermetica za darmo:
rejestr legalnych skanów

Corpus Hermeticum w PDF nie musi pochodzić z pirackiej strony: starsze wydania, od łacińskiego przekładu Marsilia Ficina z lat 70. XV wieku po Hermetica Waltera Scotta z 1924 roku, są w domenie publicznej w Stanach Zjednoczonych i w całej Unii Europejskiej, także w Polsce, a w sieci są ich legalne skany, najczęściej z bibliotek, które mają te egzemplarze. Z nowszymi wydaniami naukowymi jest inaczej. Krytyczny tekst A. D. Nocka i A.-J. Festugière’a (1945-1954) i angielskie Hermetica Briana Copenhavera (1992) są chronione prawem autorskim, więc darmowy plik pod którymkolwiek z tych nazwisk nie jest autoryzowaną kopią. Ta strona to rejestr legalnych kopii: przy każdym tekście hermetycznym podajemy wydanie, zawartość, bibliotekę, która je przechowuje, sygnaturę lub rekord, link i status prawny. Linki sprawdziliśmy 31 października i 1 listopada 2026 roku.

Dlaczego za darmo są stare wydania

O tym, co wolno udostępnić, decydują daty, a daty dzielą Hermetica na dwie grupy. W Stanach Zjednoczonych wszystko, co wydano przed 1931 rokiem, jest dziś w domenie publicznej; według zestawienia Biblioteki Uniwersytetu Cornella (aktualizacja z 1 stycznia 2026 roku), z jednym zastrzeżeniem dotyczącym części książek obcojęzycznych. W Wielkiej Brytanii ochrona wygasa 70 lat po końcu roku, w którym autor zmarł (Copyright, Designs and Patents Act 1988, s. 12), a Unia Europejska stosuje te same 70 lat, choć Hiszpania zachowuje 80 lat dla autorów zmarłych przed 7 grudnia 1987 roku (ustawa o własności intelektualnej, tekst jednolity z 1996 roku, czwarty przepis przejściowy). W Polsce majątkowe prawa autorskie gasną 70 lat po końcu roku śmierci twórcy (ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, art. 36 pkt 1 i art. 39). Według bibliotecznych kartotek wzorcowych G.R.S. Mead zmarł w 1933 roku, a Walter Scott w 1925, więc ich przekłady są wolne po obu stronach Atlantyku, także w Hiszpanii.

Darmowa kopia ma swoją cenę: wiek. Mead (1906) i Scott (1924) tłumaczyli przed krytycznym wydaniem Nocka i Festugière’a (1945), a Scott brał w nawiasy słowa, które sam dopisał, i ustępy, które przestawił na podstawie koniektury (1924, t. I, s. 24). Druki renesansowe pokazują, jak czytano tekst, a nie tekst, który dziś cytują badacze. Darmowa kopia wystarczy do lektury; zanim jednak oprzesz na jakimś ustępie argument, sprawdź go w tekście krytycznym (jak traktujemy przekłady sprzed tego tekstu, wyjaśnia strona o naszej metodzie).

Rejestr: darmowe kopie, wydanie po wydaniu

Jeden wiersz to jedno wydanie. W kolumnie „Status” powtarzamy oznaczenie praw, które biblioteka dołącza do skanu, jeśli je dołącza („Public Domain Mark” to międzynarodowy znak domeny publicznej); samo „domena publiczna” znaczy, że książka jest dość stara po obu stronach Atlantyku. CH to Corpus Hermeticum, SH to wyimki hermetyczne zachowane u Stobajosa.

Darmowe przekłady po polsku i po hiszpańsku

Polszczyzna ma to, czego brakuje hiszpańszczyźnie: pełny współczesny przekład na otwartej licencji. Monografia Anety Tylak z 2021 roku zawiera przekład wszystkich siedemnastu greckich traktatów, razem z tekstem greckim, a przekłady w czasopismach dokładają pojedyncze traktaty, wyimki ze Stobajosa i księgę I Picatrix. Po hiszpańsku za darmo są tylko dwie meksykańskie prace dyplomowe z 1985 roku: jedna o traktacie X (Klucz), druga o Asclepiusie.

Z polskich zbiorów: Polona i czasopisma

Polona, biblioteka cyfrowa Biblioteki Narodowej, ma skany dwóch druków, które wiążą Hermesa z Krakowem, i studium Tadeusza Zielińskiego; wszystkie trzy oznacza jako domenę publiczną. Paryskie wydanie z 1505 roku, przygotowane przez Jacques’a Lefèvre d’Étaples, drukuje obok Pimandra Ficina i Asclepiusa Crater Hermetis Lodovica Lazzarellego, a kolofon wymienia wśród korektorów Jana Schillinga z Krakowa.

Niespełna osiemdziesiąt lat później franciszkanin Annibale Rosselli, profesor teologii i filozofii u bernardynów w Krakowie, ogłosił w krakowskiej Drukarni Łazarzowej wielotomowy komentarz do Pimandra i Asclepiusa (1584-1590). Zieliński wydał Hermesa Trismegistosa w Zamościu w 1920 roku, a rok później drugie, niezmienione wydanie pod tytułem Hermes Trzykroć-Wielki. Zmarł w 1944 roku, więc w Polsce jego tekst jest wolny od 1 stycznia 2015 roku. Wznowienie wydawnictwa Armoryka z 2017 roku Polona oznacza jednak jako publikację chronioną: darmową kopią jest skan z lat 1920-1921, nie nowe wydanie.

Dwa nowsze przekłady, ogłoszone w czasopismach, są w tabeli poniżej.

Od której kopii zacząć

Po polsku zacznij od Anety Tylak (2021): to jedyny pełny polski przekład legalnie dostępny za darmo, jaki znaleźliśmy, wydany razem z tekstem greckim. Po angielsku otwórz drugi tom Meada w egzemplarzu z Toronto; w tym samym tomie jest Asclepius. W USA wszystkie trzy tomy są też w pełnym widoku w HathiTrust (rekord 001381148), oznaczone jako domena publiczna tylko w USA, więc gdzie indziej serwis może ich nie pokazać. Od którego traktatu zacząć, podpowie nasz przewodnik traktat po traktacie.

Jeśli czytasz po francusku, sam Scott odsyła cię do Ménarda: „Tym, którzy chcą poznać hermetystów, ale nie czytają po grecku ani po łacinie, należy, jak sądzę, polecić książkę Ménarda przed każdą inną pracą na ten temat, jaka dotąd się ukazała” (1924, t. I, s. 44; w naszym przekładzie z angielskiego). Zaznacza też, że Ménard oddaje to, co uważał za myśl autora, a nie jego słowa.

Żeby sprawdzić grekę, sięgnij po krytyczny tekst Reitzensteina z 1904 roku tam, gdzie istnieje, czyli dla traktatów I, XIII i XVI-XVIII; przy pozostałych zacznij od editio princeps Turnèbe’a z 1554 roku, nie od Partheya. Scott uznał informacje Partheya o rękopisach za niewiarygodne, a jego wydanie za „bezużyteczne, jeśli nie mylące” dla każdego, kto ma dostęp do tekstu z 1554 roku (1924, t. I, s. 44; w naszym przekładzie).

Jeśli chcesz zobaczyć, co mieli w rękach czytelnicy od renesansu po XVII wiek, otwórz łacinę Ficina w druku z Ferrary z 1472 roku, łacinę Patriziego z 1591 roku i angielski przekład Everarda z 1650 roku, który idzie za tekstem i układem Patriziego, nie Ficina (Scott 1924, t. I, s. 43, przyp. 3). Tę historię opowiada strona Corpus Hermeticum; rejestr daje do niej książki.

Asclepius, wyimki ze Stobajosa i Tablica Szmaragdowa

Przy Asclepiusie darmowe wydanie, po które warto sięgnąć, jest nowe: łaciński tekst Dorothee Gall z przekładem niemieckim (2021), w otwartym dostępie; tom zawiera też niemiecki przekład rozdziałów koptyjskich pióra Joachima Quacka. Grecki tekst wyimków ze Stobajosa jest w wydaniu Wachsmutha i Hensego; nasza strona o nich podaje tom i stronę każdego z 29 wyimków, a dopiero z tym spisem skany stają się użyteczne.

Tablica Szmaragdowa nie ma starożytnego tekstu greckiego, który dałoby się zeskanować, więc za darmo jest przede wszystkim literatura naukowa. Artykuł Steele’a i Singer, wygłoszony 2 listopada 1927 roku, publikuje przekład „sporządzony zapewne na początku XII wieku z arabskiego zbioru objaśnień i komentarzy” do Tablicy, jako uzupełnienie studium Ruski o Tablicy „w jej postaci arabskiej i łacińskiej” (1928, s. 485; w naszym przekładzie z angielskiego). PubMed Central udostępnia go jako skany stron i PDF.

Alchemia, magia astralna i książka z 1908 roku

Musaeum Hermeticum to antologia łacińskich traktatów alchemicznych, a nie starożytne Hermetica; zarówno pierwsze wydanie z 1625 roku, jak i poszerzone z 1678 roku są zeskanowane ze znakiem Public Domain Mark. Instytut Warburga udostępnia bezpłatne PDF-y obu swoich tomów Picatrix, choć są chronione: łacińskiej edycji Pingree’go (1986) i niemieckiego przekładu z arabskiego, który przygotowali Ritter i Plessner (1962). Kybalion (Chicago, 1908) jest w domenie publicznej w Stanach Zjednoczonych i jest bezpłatnie dostępny w Projekcie Gutenberg. Wolny jest dzięki dacie, a ta data mówi najwięcej: to książka współczesna.

Jak odróżnić legalną kopię od pirackiego PDF-u

Gdy 31 października 2026 roku wpisaliśmy w wyszukiwarkę „corpus hermeticum pdf”, pierwsza strona wyników mieszała bibliotekę na abonament, strony z plikami w domenach bez związku z biblioteką czy wydawcą i PDF nazwany tytułem przekładu Copenhavera w domenie uniwersyteckiej, która nie należy do jego wydawcy. Rozdzielą je cztery pytania.

• Czyja jest książka? Legalny skan podaje bibliotekę i sygnaturę albo rekord katalogowy. Ma je prawie każdy wiersz rejestru; przy tomach Scotta bibliotekę wskazuje tylko skan tomu I, pieczęcią biblioteki Uniwersytetu Turyńskiego.
• Ile ma lat? Przekład wydany po 1930 roku, którego tłumacz zmarł mniej niż 70 lat temu, jest z reguły nadal chroniony w Stanach Zjednoczonych i w Europie, także w Polsce. Za darmo bywa tylko wtedy, gdy udostępnił go wydawca, jak zrobiły to Instytut Warburga, Uniwersytet Łódzki i Mohr Siebeck.
• Co mówi oznaczenie praw? Szukaj przy skanie znaku Public Domain Mark, licencji Creative Commons albo formuły „No Copyright, non-commercial use”; w Polonie: „Domena Publiczna”.
• Czy strona pasuje do książki? PDF przekładu Copenhavera na stronie, która nie jest ani Cambridge University Press, ani biblioteką, nie jest autoryzowaną kopią.

Czego brakuje i dlaczego

Pierwszy druk łaciny Ficina (Treviso, 18 grudnia 1471) przetrwał w 63 egzemplarzach lub fragmentach w zbiorach publicznych według Gesamtkatalog der Wiegendrucke (GW 12310), który wymienia też cyfrową kopię w Bibliotece Uniwersyteckiej w Uppsali i odsyła do niej przez Gallikę (ark:/12148/bpt6k60830b). Gallica odrzuciła nasze zapytania, więc tej kopii nie potwierdziliśmy, a rejestr odsyła do druku z Ferrary z 1472 roku. Notkę Holmyarda z 1923 roku znaleźliśmy tylko na stronie wydawcy. Z Tabula Smaragdina Ruski jedynym skanem bibliotecznym, jaki znaleźliśmy, jest rozdział VIII, choć Ruska zmarł w 1949 roku, a książka nie jest już chroniona w Stanach Zjednoczonych ani w krajach Unii, które stosują 70 lat; w Hiszpanii, gdzie obowiązuje 80 lat, ochrona trwa do końca 2029 roku.

Polskie przekłady wydane drukiem są chronione i nie znaleźliśmy ich w otwartym dostępie: Boski Pymander Agaty Staszewskiej (Sandomierz: Armoryka, 2012), przełożony z angielskiej wersji Everarda, nie z greki; Corpus hermeticum Henryka Pietruszczaka (Zgorzelec, 2015); Asclepius Kazimierza Pawłowskiego w tomie pism Apulejusza (Warszawa: PWN, 2002). Legalnie i za darmo przeczytasz je w bibliotece: cyfrową kopię Boskiego Pymandra Polona udostępnia w czytelniach Biblioteki Narodowej i na terminalach Academiki.

Po hiszpańsku nie znaleźliśmy pełnego przekładu w otwartym dostępie. Pełne przekłady współczesne są chronione, między innymi te, które ogłosili Xavier Renau Nebot (Gredos, 1999, wznowienie 2025) i Jorge Cano Cuenca (Alianza, 2024), podobnie jak łacińsko-hiszpański Asclepio pod redakcją Claudii D’Amico (Buenos Aires, 2017). Chronione są też wydania krytyczne: Nocka i Festugière’a dla Corpus, Mattea Stefaniego (2019) dla łacińskiego Asclepiusa. Do nich legalna droga prowadzi przez bibliotekę.

Najważniejsze fakty

Wierszy w rejestrze	30: 22 dla tekstów po łacinie, grecku, angielsku, francusku i niemiecku; 8 dla przekładów na polski i hiszpański; osobno 5 pozycji z polskich zbiorów
Najstarszy skan, który udało się otworzyć	Łacina Ficina, Ferrara, 8 stycznia 1472 (Monachium, BSB, 4 Inc.c.a. 33 m)
Pierwszy druk	Treviso, 18 grudnia 1471 (GW 12310): 63 egzemplarze lub fragmenty; otwartego skanu nie potwierdziliśmy
Grecka editio princeps	Turnèbe, Paryż, 1554 (Monachium, BSB, Res/4 A.gr.b. 690)
Za darmo po angielsku	Everard 1650 (w skanie brak s. 3-14), Chambers 1882, Mead 1906 (3 t.), Scott 1924-1925 (t. I-II); t. III Scotta (1926) w USA
Chronione	Nock i Festugière 1945-1954; Copenhaver 1992; The Way of Hermes 1999; Stefani 2019; po polsku Pawłowski 2002, Staszewska 2012, Pietruszczak 2015
Całość po polsku	Aneta Tylak, 2021, CC BY-NC-ND 4.0
W Polonie	Paryż 1505 (korektor Jan Schilling z Krakowa), komentarz Rossellego (Kraków 1584-1590), Zieliński 1920
Linki sprawdzone	31 października 2026 (polskie dodatki: 1 listopada 2026)

Uczciwe pytania

Czy istnieje darmowy i legalny PDF Corpus Hermeticum?

Tak. Po polsku cały Corpus w przekładzie Anety Tylak (Łódź, 2021) jest w otwartym dostępie. Po angielsku drugi tom Thrice-Greatest Hermes Meada (1906) zawiera cały Corpus i Asclepiusa, a darmowe są też przekład Chambersa (1882), Divine Pymander Everarda (1650; w darmowym skanie brak s. 3-14) i dwa pierwsze tomy Hermetica Scotta (1924-1925). Grekę można czytać za darmo w editio princeps Turnèbe’a (Paryż, 1554, skan Bawarskiej Biblioteki Państwowej), a dla traktatów I, XIII i XVI-XVIII w krytycznym tekście Reitzensteina (1904).

Czy przekład Copenhavera można pobrać za darmo?

Nie. Hermetica Briana Copenhavera (Cambridge University Press, 1992) są chronione prawem autorskim i dostępne u wydawcy, także w Cambridge Core; darmowy PDF tej książki na innej stronie nie jest autoryzowaną kopią. To samo dotyczy krytycznego wydania Nocka i Festugière’a (1945-1954) i The Way of Hermes (1999).

Czy Hermetica Waltera Scotta są w domenie publicznej?

Tomy I (Oksford, 1924) i II (1925) tak: w Stanach Zjednoczonych w domenie publicznej jest wszystko, co wydano przed 1931 rokiem, a w Wielkiej Brytanii i w Unii Europejskiej, także w Polsce, ochrona wygasła 70 lat po śmierci Scotta w 1925 roku (w Hiszpanii, gdzie obowiązuje 80 lat, z końcem 2005 roku). Tom III (1926) jest w domenie publicznej w USA, ale A. S. Ferguson, który doprowadził go do druku, dodał przedmowę i przypisy, a zmarł w 1958 roku. Darmowe skany tomów I-III w Internet Archive to egzemplarze z biblioteki Uniwersytetu Turyńskiego (pieczęć jest w skanie tomu I; rekordy nie podają biblioteki); darmowego tomu IV nie znaleźliśmy. Scott przestawia i uzupełnia grekę z koniektury, więc sprawdzaj ustępy w wydaniu Nocka i Festugière’a.

Gdzie za darmo przeczytać studia o Tablicy Szmaragdowej?

Artykuł Roberta Steele’a i Dorothei Waley Singer „The Emerald Table” (Proceedings of the Royal Society of Medicine 21, 1928, s. 485-501) jest bezpłatnie w PubMed Central jako skany stron i PDF. Z Tabula Smaragdina Juliusa Ruski (Heidelberg, 1926) jedynym skanem bibliotecznym, jaki znaleźliśmy, jest rozdział VIII w Wellcome Collection; notkę E. J. Holmyarda z 1923 roku w Nature znaleźliśmy tylko na stronie wydawcy.

Czy Corpus Hermeticum po polsku jest dostępny za darmo?

Tak: przekład Anety Tylak, obejmujący wszystkie siedemnaście traktatów (Łódź, 2021), jest w otwartym dostępie na licencji CC BY-NC-ND 4.0, a przekłady w czasopismach (Tylak, Wincenty Myszor, Agata Ewa Sowińska) dają pojedyncze traktaty i dwa wyimki ze Stobajosa. Drukowane przekłady Staszewskiej (2012) i Pietruszczaka (2015) są chronione. Po hiszpańsku pełnego otwartego przekładu nie znaleźliśmy; za darmo są dwie prace dyplomowe z UNAM z 1985 roku, o traktacie X i o Asclepiusie (rekordy podają CC BY-NC-ND 4.0, pliki PDF: wszelkie prawa zastrzeżone).

Źródła i dalsza lektura

• Cornell University Library, „Copyright Term and the Public Domain in the United States”, tabela zaktualizowana 1 stycznia 2026, online; UK Copyright, Designs and Patents Act 1988, s. 12(2), legislation.gov.uk; Unia Europejska, Your Europe, „Prawo autorskie”, online; Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 24, art. 36 pkt 1 i art. 39, ELI; kartoteki wzorcowe Library of Congress: Walter Scott, 1855-1925 (n82089970), G. R. S. Mead, 1863-1933, Richard Reitzenstein, 1861-1931, Julius Ruska, 1867-1949, John David Chambers, 1805-1893 (n87895455), A. S. Ferguson, 1883-1958 (n87944948); Hiszpania, Real Decreto Legislativo 1/1996, tekst jednolity ustawy o własności intelektualnej, czwarty przepis przejściowy (autorzy zmarli przed 7 grudnia 1987), BOE, i ustawa z 10 stycznia 1879, art. 6 („ochenta años”), BOE. Wszystko sprawdzone 31 października i 1 listopada 2026.
• Gesamtkatalog der Wiegendrucke: GW 12310 (Treviso, Gerardus de Lisa, 18 grudnia 1471: 8°, 56 kart; 63 egzemplarze lub fragmenty w zbiorach publicznych; wśród reprodukcji cyfrowa kopia w Bibliotece Uniwersyteckiej w Uppsali) i GW 12311 (Ferrara, Andreas Belfortis, 8 stycznia 1472: 4°, 40 kart; zdigitalizowany egzemplarz monachijski, BSB-Ink H-114).
• Bayerische Staatsbibliothek, Monachium, rekordy i skany w Münchener Digitalisierungszentrum: Ficino, Pimander (Ferrara, 1472), 4 Inc.c.a. 33 m, bsb00067142, Public Domain Mark; Mercurii Trismegisti Poemander (Paryż: Adrien Turnèbe, 1554), Res/4 A.gr.b. 690, bsb10150774, karta tytułowa na obrazie 7; Patrizi, Nova de universis philosophia (Ferrara: Mamarellus, 1591), 2 Ph.u. 58, bsb10149781, karta 3 działu Hermesa na obrazie 433; dwa ostatnie z oznaczeniem „No Copyright, non-commercial use”.
• François Foix de Candale (Flussas), Mercurii Trismegisti Pimandras utraque lingua restitutus (Bordeaux: Simon Millanges, 1574), BIU Santé, Bibliothèque de pharmacie, RES 22176: Medica; kopia w Internet Archive, Licence Ouverte (Etalab).
• Walter Scott, Hermetica, t. I (Oksford: Clarendon Press, 1924), s. 17-19 i 34 (Flussas i „Caput XV”), s. 24 (nawiasy dla słów dopisanych i ustępów przestawionych z koniektury), s. 43, przyp. 3 (Everard idzie za tekstem i układem Patriziego), s. 44 (Parthey: wydanie CH I-XIV, „useless, if not misleading”; Ménard: CH I-XIV, Asclepius, 26 wyimków ze Stobajosa, fragmenty i CH XVI-XVIII, polecany czytelnikom bez greki i łaciny), s. 45 (Reitzenstein 1904), wyimki ze Stobajosa od s. 380; skan w Internet Archive; t. II, Notes on the Corpus Hermeticum (1925), skan; t. III, Notes on the Latin Asclepius and the Hermetic Excerpts of Stobaeus (1926), przedmowa A. S. Fergusona z 1 marca 1926 („Some additional notes have been inserted [...]; these are distinguished by square brackets”), skan.
• John Everard (przeł.), The Divine Pymander of Hermes Mercurius Trismegistus, in XVII Books (Londyn: Robert White dla Thomasa Brewstera i Gregory’ego Moule’a, 1650), egzemplarz Wellcome Library w Internet Archive, Public Domain Mark; uwaga w rekordzie: „Pp. 3-14 are wanting”. John David Chambers (przeł.), The Theological and Philosophical Works of Hermes Trismegistus, Christian Neoplatonist (Edynburg: T. & T. Clark, 1882), xxiv, 170 s., Wellcome Collection, Public Domain Mark. HathiTrust, rekord 001381148 (Mead, Thrice-Greatest Hermes, 1906): egzemplarze t. I-III z Harvardu, Michigan, Minnesoty i innych bibliotek, „Full view”, kod praw pdus (domena publiczna w USA), sprawdzone przez API HathiTrust 1 listopada 2026.
• Gustav Parthey (red.), Hermetis Trismegisti Poemander (Berlin: Fr. Nicolai, 1854), przedmowa, s. vi (łacińska wersja Ficina, Flussasa i Patriziego, poprawiona przez Partheya, drukowana pod tekstem), egzemplarz Uniwersytetu Michigan; Richard Reitzenstein, Poimandres: Studien zur griechisch-ägyptischen und frühchristlichen Literatur (Lipsk: Teubner, 1904), egzemplarz Uniwersytetu w Toronto.
• Louis Ménard, Hermès Trismégiste: traduction complète, précédée d’une étude sur l’origine des livres hermétiques (Paryż: Didier, 1866), spis treści: CH I-XIV (księga I), Asclepius (księga II, s. 113-172), fragmenty Kore Kosmou (księga III), fragmenty do Tata i do Ammona (księga IV), Definicje Asklepiosa od s. 285; egzemplarz Uniwersytetu Michigan.
• G.R.S. Mead, Thrice-Greatest Hermes, 3 t. (Londyn i Benares: Theosophical Publishing Society, 1906), egzemplarze Uniwersytetu w Toronto: t. I (prolegomena), t. II (Asclepius na s. 307-390), t. III (wyimki i fragmenty); domena publiczna, przekład sprzed tekstu krytycznego.
• Dorothee Gall (red.), Die göttliche Weisheit des Hermes Trismegistos: Pseudo-Apuleius, Asclepius (Tybinga: Mohr Siebeck, SAPERE 38, 2021), otwarty dostęp, CC BY-NC-ND 4.0, doi:10.1628/978-3-16-160108-8. Curt Wachsmuth i Otto Hense (red.), Ioannis Stobaei Anthologium, t. I-II (1884) i III (1894) (Berlin: Weidmann), egzemplarze Uniwersytetu w Toronto: t. I-II, t. III.
• Robert Steele i Dorothea Waley Singer, „The Emerald Table”, Proceedings of the Royal Society of Medicine 21, nr 3 (1928), s. 485-501, wygłoszone 2 listopada 1927, PMC2101974 (cytaty z s. 485); E. J. Holmyard, „The Emerald Table”, Nature 112 (1923), s. 525-526, doi:10.1038/112525a0; Julius Ruska, Tabula Smaragdina: ein Beitrag zur Geschichte der hermetischen Literatur (Heidelberg: Carl Winter, 1926), rozdz. VIII, „Rückblick und allgemeine Ergebnisse”, s. 163-176, nadbitka, egzemplarz Wellcome Collection.
• Musaeum Hermeticum (Frankfurt nad Menem, 1625), SLUB Drezno, Chem.359,misc.1, skan; (Frankfurt nad Menem, 1678), ETH-Bibliothek Zurych, Rar 8231, e-rara, i Getty Research Institute, Internet Archive. David Pingree (red.), Picatrix: The Latin Version of the Ghayat al-Hakim (Londyn: Warburg Institute, 1986), Warburg Library Commons; Hellmut Ritter i Martin Plessner (przeł.), „Picatrix”: Das Ziel des Weisen von Pseudo-Magriti (Londyn: Warburg Institute, 1962), Warburg Library Commons, oba z oznaczeniem In Copyright. The Kybalion (Chicago: Yogi Publication Society, 1908), Project Gutenberg, e-book 14209, „Public domain in the USA”.
• Aneta Tylak, Bóg - świat - człowiek w traktatach Corpus Hermeticum na tle greckiej tradycji filozoficznej (Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 2021), DOI 10.18778/8220-500-8, repozytorium, CC BY-NC-ND 4.0; Aneta Tylak, „Corpus Hermeticum XVI”, Collectanea Philologica 17 (2014), s. 29-36, repozytorium; Aneta Tylak, „O prawdzie: II hermetyczny fragment Stobajosa. Przekład i komentarz”, Collectanea Philologica 26 (2023), s. 91-103, doi:10.18778/1733-0319.26.08, CC BY-NC-ND 4.0; Wincenty Myszor, przekłady w Studia Theologica Varsaviensia od 15/1 (1977) do 17/1 (1979), darmowe PDF-y w BazHum (tabela); Agata Ewa Sowińska, CH VIII, Vox Patrum 79 (2021), s. 541-552, doi:10.31743/vp.12276, i SH 11, Vox Patrum 81 (2022), s. 233-280, doi:10.31743/vp.13018, oba CC BY-ND 4.0; Joanna Komorowska, „Picatrix Latinus: kilka słów wprowadzenia”, Terminus 17, z. 1 (2015), s. 147-199, otwarty dostęp; Mieszek Jagiełło, „Hermes Trismegistos według Marsilia Ficina. Argumentum: przekład i komentarz”, Roczniki Humanistyczne 69, z. 3 (2021), s. 31-46, doi:10.18290/rh21693-2, CC BY-NC-ND 4.0.
• Katalog Biblioteki Narodowej i Polona (stan na 1 listopada 2026): Contenta in hoc volumine Pimander [...] Asclepius [...] Item Crater Hermetis a Lazarelo Septempedano (Paryż: Henri Estienne, kwiecień 1505; w kolofonie „recognitoribus [...] Ioanne Solido Cracouiensi et Volgacio Pratensi”; dedykację podpisał Lefèvre d’Étaples), SD XVI.Qu.3535 adl., Polona; Annibale Rosselli, Pymander Mercurii Trismegisti cum commento, ks. I-V (Kraków: Drukarnia Łazarzowa, 1584-1586), ks. I: SD XVI.F.146, Polona, i Asclepius Mercurii Trismegisti cum commento, ks. VI (Kraków, 1590), SD XVI.F.1037 adl., Polona; pełny tytuł ks. VI w katalogu BN nazywa Rossellego członkiem „Ordinis Minorvm Regvlaris obseruantiæ” i profesorem „Theologiæ & Philosophiæ ad S. Bernardinum Cracouiæ”; Tadeusz Zieliński, Hermes Trismegistos: studjum z cyklu „Współzawodnicy chrześcijaństwa” (Zamość: Zygmunt Pomarański i Spółka, 1920), II 133.100, Polona, i Hermes Trzykroć-Wielki, wyd. 2 niezmienione (1921), II 525.633 A, Polona; wznowienie: Sandomierz: Armoryka, 2017. Przekłady chronione: Boski Pymander, przeł. Agata Staszewska (Sandomierz: Armoryka, 2012), karta w Polonie (kopia cyfrowa w czytelniach BN i na terminalach Academiki); Corpus hermeticum, tł. Henryk Pietruszczak (Zgorzelec: nakładem tłumacza, 2015); Pseudo-Apulejusz, Asklepiusz, czyli Rozmowa z Hermesem Trismegistosem, przeł. Kazimierz Pawłowski, w: Apulejusz z Madaury, O bogu Sokratesa; O Platonie i jego nauce; O świecie (Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002).
• Marcela Lechuga Téllez, Corpus Hermeticum: Tratado X, La llave, tesis de licenciatura (Meksyk: UNAM, Facultad de Filosofía y Letras, 1985), repozytorium UNAM; María Luisa Hernández Ibar, Asclepio: su tiempo y sus temas. Introducción, traducción y notas, tesis de licenciatura (UNAM, 1985), repozytorium UNAM; Mourad Kacimi, recenzja: Claudia D’Amico (koord.), Asclepio. Un texto sapiencial (Buenos Aires: Editorial de la Facultad de Filosofía y Letras, UBA, 2017), eHumanista/IVITRA 13 (2018), s. 553-556, PDF.