Systemy współczesne: jedno pytanie

Kapłanka Tafti

Tafti to centralna postać czterech książek Vadima Zelanda, z których pierwsza ukazała się w 2018 roku, a w niej sama mówi, że trzy tysiące lat temu była kapłanką Izydy. Po angielsku jej imię zapisuje się Tufti. To twierdzenie książki i jej autora; ta strona pokazuje, gdzie pada każda jego część, na czym się opiera i co może sprawdzić egiptologia.

W jakich książkach występuje Tafti i co one twierdzą?

Tafti jest centralną postacią czterech książek Vadima Zelanda wydanych przez petersburskie wydawnictwo Wies od 2018 roku, które przedstawiają ją jako rzeczywistą kapłankę Izydy, a nie postać wymyśloną; tabela podaje każdą książkę, wydanie i twierdzenie razem z dowodem i statusem.

Sprawdzono 1 listopada 2026, każdy wiersz u źródła; pełne odnośniki są w Źródłach. Polskie tytuły w nawiasach to tytuły polskich wydań, jeśli istnieją, a w pozostałych przypadkach nasz przekład.

Skąd się wzięło twierdzenie o Tafti?

Twierdzenie, że Tafti była kapłanką Izydy, pochodzi z samej książki, gdzie mówi to ona w pierwszej osobie, a lata 970-911 p.n.e. podał autor.

W pierwszym rozdziale Kapłanki Tafti zwraca się wprost do czytelnika, podaje trzy tysiące lat i świątynię Izydy, a to, kim jest teraz, odkłada na później. Lata pojawiają się w posłowiu Zelanda zatytułowanym „Awatar Tafti”, opublikowanym razem z jego wywiadem o książce na stronie Centrum Transerfingu, szkoły internetowej, która podaje, że powstała w 2006 roku przy jego udziale i wsparciu; strona była w sieci najpóźniej w sierpniu 2019 roku. Zeland pisze tam, że wiadomości o niej mogły się zachować gdzieś w starożytnych rękopisach, ale on nie ma dostępu do takich źródeł i dysponuje wyłącznie tym, co nazywa kanałem Tafti; dodaje, że obie książki o Tafti pisały się w transie. W samym wywiadzie mówi, że nie wie, czym jest kanał, i nie potrafi go opisać.

Książka i posłowie są ze sobą zgodne, bo rok 970 p.n.e. to mniej więcej trzy tysiące lat temu. Wydawca idzie dalej w opisie Kapłanki Itfat: to nie jest postać fikcyjna, naprawdę istniała, a w pewnym sensie istnieje i teraz. Ten sam wydawca nazywa tę powieść fabularną wersją pierwszej książki. Akcja powieści zaczyna się mniej więcej 100 milionów lat temu (s. 7 wydania rosyjskiego i s. 5 angielskiego, w próbkach od wydawcy); próbki nie mówią, jak ta rama ma się do życia kapłanki.

Czy jest jakikolwiek historyczny dowód, że Tafti istniała?

Nie znaleźliśmy żadnego egipskiego zapisu o kapłance imieniem Tafti, Tufti albo Itfat, a sam Zeland mówi, że jego daty pochodzą z tego, co nazywa kanałem Tafti, a nie z jakiegokolwiek rękopisu.

Egiptologia może sprawdzić ramę wokół twierdzenia i w ogólnym zarysie ta rama pasuje do epoki. Lata 970-911 p.n.e. przypadają na moment, w którym XXI dynastię zastąpiła XXII, umownie w 945 roku p.n.e. Świątynię Izydy, Pani Piramidy, w Gizie datuje się na XXI dynastię. Kobiety nosiły tytuły świątynne: Henettawy, śpiewaczka Amona-Re, zmarła w wieku dwudziestu jeden lat i została pochowana w Deir el-Bahari w Tebach z zestawem trumien datowanym na ok. 1000-945 p.n.e.

Nic z tego nie jest dowodem na istnienie Tafti. Udokumentowaną kobietę ze służby świątynnej tamtych dziesięcioleci zna się z imienia i tytułu, z pochówku i z przedmiotów, które da się datować; twierdzenie podaje współczesne imię, boginię i przedział lat, bez niczego, co można by sprawdzić: nie ma egipskiej formy imienia, którą dałoby się znaleźć w spisie egipskich imion osobowych Hermanna Rankego, Die ägyptischen Personennamen (1935-1977), ani przedmiotu, który dałoby się odszukać w zbiorach muzeów. Formalnie pytanie zostaje otwarte, bo literatury egiptologicznej nie przeszukaliśmy wyczerpująco, ale nic nie rozstrzyga go na korzyść twierdzenia. Precyzyjny przedział lat bez źródła to dokładnie ten rodzaj precyzji, który ten serwis podaje w wątpliwość.

Jaki starszy wzorzec powtarza twierdzenie o Tafti?

Tafti to drugie źródło spoza autora, jakie wskazują książki Zelanda: w drugim stopniu Transerfingu, wydanym w 2004 roku, wiedzę przypisano stróżowi spotkanemu we śnie, a dziś Zeland przedstawia oboje jako kanały.

Na stronie wydawcy poświęconej Kapłance Tafti mówi, że sam niczego nie wymyśla, tylko podłącza się do kanału i przekazuje dalej to, co z niego przychodzi: Transerfing przyszedł kanałem stróża, a to, co przyszło kanałem Tafti, wydało mu się tak niewiarygodne, że najpierw zwątpił w kanał, dopóki nie sprawdził tego w praktyce. Autor łączy więc stróża z Tafti: stawia ich obok siebie jako dwa kanały, choć nie mówi, że to ta sama postać.

To ta sama konstrukcja co w Kybalionie z 1908 roku: treść przypisana komuś, kogo nie da się poprosić o dowód. W wersji z Tafti źródło dostaje jeszcze imię, boginię i przedział lat, i właśnie dlatego da się ją w ogóle sprawdzać.

Jak Tafti ma się do Transerfingu?

Zeland przedstawia książki o Tafti jako wyższy poziom Transerfingu rzeczywistości: w wywiadzie na stronie Centrum Transerfingu nazywa Transerfing szkołą podstawową, a Tafti szkołą wyższą.

Wydawca opisuje techniki Tafti jako istotne uzupełnienie Transerfingu i jego nowy, wyższy poziom. Centralna technika książek o Tafti, warkocz, ma własną stronę. Zapytany, czy można zacząć od Tafti, Zeland odpowiada, że można, ale nie wszystko będzie zrozumiałe, i że lepiej najpierw opanować podstawy Transerfingu; pięć stopni rdzenia opisuje strona tom po tomie.

Czy to ważne, skąd pochodzą techniki?

To, czy praktyczna treść jest użyteczna, to osobne pytanie od tego, skąd ma pochodzić. Zeland sam proponuje sprawdzian praktyczny: w wywiadzie mówi, że wiarygodność łatwo ustalić, bo wierzyć należy tylko temu, co naprawdę działa. Taki sprawdzian może coś powiedzieć o technice, ale daty życia kapłanki nie ustali. Myśl może być warta wypróbowania i mieć zmyślony rodowód jednocześnie, a rodowód jest tą częścią, którą da się sprawdzić.

Uczciwe pytania

Kim jest Kapłanka Tafti?

Narratorką książki Vadima Zelanda Kapłanka Tafti (Wies, 2018) i bohaterką jego powieści Kapłanka Itfat (2018). Autor przedstawia ją jako kapłankę Izydy w Egipcie, która żyła w latach 970-911 p.n.e.; to jego twierdzenie, a my nie znaleźliśmy o niej żadnego zapisu historycznego.

Czy Tafti była realną postacią historyczną?

Nic tego nie pokazuje. Nie znaleźliśmy egipskiego zapisu o kapłance imieniem Tafti, Tufti albo Itfat, a Zeland mówi, że daty dotarły do niego tym, co nazywa kanałem Tafti, a nie z jakiegoś starożytnego rękopisu. Literatury egiptologicznej nie przeszukaliśmy wyczerpująco, ale twierdzenie nie podaje egipskiego imienia, świątyni ani przedmiotu, które można by sprawdzić.

Kto napisał „Kapłankę Tafti” i kiedy się ukazała?

Vadim Zeland, autor Transerfingu rzeczywistości. Rosyjski oryginał, Тафти жрица. Гуляние живьем в кинокартине, wydało petersburskie wydawnictwo Wies w 2018 roku; polskie wydanie, Kapłanka Tafti: spacer w filmie, ukazało się w 2022 roku w przekładzie Marcina Prackiego. Zeland twierdzi, że nie wymyślił tej treści, tylko otrzymał ją tym, co nazywa kanałem Tafti.

Jakie są książki o Tafti i w jakiej kolejności?

Kapłanka Tafti (2018); powieść Kapłanka Itfat (2018); O czym nie powiedziała Tafti (2019), odpowiedzi na pytania czytelników; oraz kontynuacja, Kapłanka Tafti 2, w katalogu wydawcy najpóźniej w marcu 2023 roku. Po polsku ukazały się pierwsza i trzecia, w 2022 i 2023 roku. Sam Zeland radzi, żeby przed Tafti poznać podstawy Transerfingu.

Jak Tafti ma się do Transerfingu?

Zeland nazywa Transerfing szkołą podstawową, a Tafti szkołą wyższą. Książki o Tafti zachowują wcześniejsze idee, dodają techniki takie jak warkocz i zmieniają deklarowane źródło wiedzy: ze stróża spotkanego we śnie w drugim stopniu z 2004 roku na nazwaną kapłankę ze starożytnymi datami.

Źródła i dalsza lektura

• Vadim Zeland, Тафти жрица. Гуляние живьем в кинокартине (Petersburg: Wies, 2018), 239 s., ISBN 978-5-9573-2707-3: rekord Rosyjskiej Biblioteki Państwowej. Pierwszy rozdział czytany w próbce wydawcy obecnego wydania, s. 7; uwaga autora o kanałach jest w opisie na tej samej stronie.
• Vadim Zeland, Жрица Итфат (Wies, 2018), 451 s., ISBN 978-5-9573-3075-2, rekord; О чем не сказала Тафти (Wies, 2019), ISBN 978-5-9573-3466-8, rekord; strony wydawcy: Kapłanka Itfat, O czym nie powiedziała Tafti i Kapłanka Tafti 2 (ta ostatnia także w kopii Internet Archive z 23 marca 2023). Początek Kapłanki Itfat czytany w próbkach wydawcy: s. 7 wydania rosyjskiego i s. 5 wydania angielskiego.
• Vadim Zeland, wywiad o nowej książce Tafti i posłowie „Awatar Tafti”, Centrum Transerfingu (tserf.ru), w sieci najpóźniej 18 sierpnia 2019 (Internet Archive), odczytane 1 listopada 2026.
• Wydania angielskie: strony wydawcy Tufti the Priestess. Live Stroll Through A Movie i Priestess Itfat; rok i tłumaczka według kart księgarni Labirint (1, 2).
• Wydania hiszpańskie: rekordy Biblioteki Narodowej Hiszpanii dla Tafti, la sacerdotisa (2020, ISBN 978-84-17230-88-3), Lo que Tafti no dijo (2021, ISBN 978-84-123677-5-1) i La sacerdotisa Itfat (2023, ISBN 978-84-19619-20-4); nazwa wydawcy według hiszpańskiej bazy ISBN.
• Wydania polskie: rekordy Biblioteki Narodowej dla Kapłanka Tafti: spacer w filmie (2022) i O czym nie powiedziała Tafti (2023).
• J. Allen i M. Hill, „Egypt in the Third Intermediate Period (ca. 1070-664 B.C.)”, Heilbrunn Timeline of Art History, The Metropolitan Museum of Art, październik 2004, wersja poprawiona w marcu 2018.
• Isis Temple, Digital Giza (Giza Project, Uniwersytet Harvarda), z datowaniem według Porter i Moss.
• Coffin Set of the Chantress of Amun-Re Henettawy, The Metropolitan Museum of Art, 25.3.182-184, ok. 1000-945 p.n.e.
• Hermann Ranke, Die ägyptischen Personennamen (Glückstadt: Augustin, 1935-1977), rekordy Niemieckiej Biblioteki Narodowej: t. 1 (1935), t. 2 (1952) i t. 3 (1977). Twierdzenie nie podaje egipskiej formy imienia, więc w spisie Rankego nie było czego szukać.
• Stróż w drugim stopniu: N. N. Płużnikowa, „«Трансерфинг реальности» и магические практики в культуре”, Izwiestija WGPU 9 (63), 2011, s. 28-32 (CyberLeninka); na s. 29 odnotowuje, że w Шелест утренних звезд, drugim stopniu, Zeland podaje, iż techniki nie wymyślił sam, tylko przekazał mu ją stróż starożytnej wiedzy, który kiedyś ukazał mu się we śnie. Sam drugi stopień: Vadim Zeland, Трансерфинг реальности. Ступень 2: Шелест утренних звезд (Petersburg: Wies, 2004), 211 s., ISBN 5-9573-0305-4, rekord Rosyjskiej Biblioteki Państwowej.
• Nie odtwarzamy tekstu z książek Vadima Zelanda, które są pod ochroną prawa autorskiego.